De mooiste tijd van je leven...



De jaren op de basisschool, de mooiste periode van je leven. De onbezorgde, onbezonnen tijd als kind. Niets meer dan genieten en plezier maken, zonder je zorgen te hoeven maken om huiswerk, afspraken of deadlines. Dat klinkt fantastisch toch? Je zou bijna weer terug willen naar die mooie tijd. Maar wat als dit voor jouw kind niet het geval is?


Laatst sprak ik een moeder, die met gemengde gevoelens terugblikte op de basisschoolperiode van haar dochter. Thuis was haar dochter een heerlijk kind. Een echte doener die zichzelf uren kon vermaken maar ook graag met vrienden speelde. Ze bouwde de mooiste hutten, had creatieve ideeën en bedacht de leukste spellen. Op school trok dit vrolijke, enthousiaste meisje zich steeds verder terug.


Voor dit meisje was de basisschoolperiode alles behalve de mooiste tijd van haar leven. Zij kijkt terug op een periode waarin ze altijd op haar tenen heeft moeten lopen. Een periode waarin het doen van haar best, nooit genoeg was. Een periode waarin ze regelmatig moest blijven zitten na schooltijd, niet omdat ze vervelend was geweest of niet had geluisterd maar omdat het haar niet was gelukt om haar werk af te krijgen, ondanks haar inzet. De extra uitleg en bijles die alleen na schooltijd gegeven kon worden, maar zo weinig effect had. De frustratie omdat ze zo hard probeerde, maar het steeds weer niet lukte. Het verdriet omdat ze wel vooruit was gegaan, maar er nog steeds matig op haar rapport stond.


Helaas heeft dit meisje de pech gehad dat 6 van haar 8 leerkrachten haar niet goed begrepen. Haar zelfbeeld werd steeds lager en het vertrouwen in haar eigen kunnen was helemaal weg. Hoe goed de bedoelingen van haar leerkrachten ook waren, het is ze niet gelukt om haar het gevoel te geven, dat ze er mocht zijn. En hoewel die twee leerkrachten die dat wel konden de pijn iets wisten te verzachten, bleven de negatieve ervaringen komen.


Dit meisje zit inmiddels op de middelbare school en geloof het of niet, er ging een wereld voor haar open. De mogelijkheid om te doen, te ervaren en met je handen te mogen werken. Niet alleen maar leren uit een boekje, maar leren uit de praktijk. Een klas vol met kinderen met een vergelijkbaar niveau die net zo hard als haar moesten leren voordat iets eigen werd. Een rapport vol met 'goed', omdat ze deed wat ze kon. Haar inzet werd gewaardeerd, het niveau was haalbaar en haar zelfvertrouwen groeide met de dag.


In het basisonderwijs geven we kinderen gelukkig steeds meer de tijd, de mogelijkheden en de ruimte om te ontwikkelen op hun eigen manier. We spreken over eigen verantwoordelijkheid en leren op een manier die bij het kind past. We werken vaker thematisch en proberen de wereld naar de klas te halen. Het sociaal-emotioneel leren krijgt steeds meer aandacht en we kijken naar gevoelens en gedachten achter het gedrag. Echt, er zijn mooie ontwikkelingen gaande en de eerste stappen worden gezet. Waarom blijven we dan klassikaal, dezelfde instructies geven, hetzelfde verwachten, werken uit dezelfde boeken, op dezelfde manier op hetzelfde moment in een klas waarin allemaal verschillende kinderen zitten?





18 keer bekeken1 reactie